هیکوه

شب ها xa0xa0 زیر دوش آب سرد xa0xa0xa0xa0xa0 رها می کنم xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0 بغض زخم هایم را؛ در حالیکه همه می گویند: xa0xa0 خوش به حالش چه زود فراموش کرد! xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0 "؟" xa0...

sometimes the strongest among us are the ones who smile through silent pain cry behind closed doors and fight battles nobody knows about گاهی قوی ترین ها، آنانی هستند که از پس اندوهی پنهان لبخند می زنند..و اشک هایشان تنها پیش کش خلوت خودشان است و ما چه خبر داریم از دردهایشان که کمر می شکنند.. xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0 "ر.ش"...

سفرهای تنهایی همیشه بهترند.. کنار یک غریبه می نشینی قهوه ات را می خوری.. سرت را به پشتی صندلی تکیه می دهی تا وقت بگذرد.. به مقصد که رسیدی.. کیف و بارانی ات را بر می داری.. به غریبه ی کنارت سری تکان می دهی و می روی.. همین که زخم آخرین آغوش را به تن نمی کشی.. همین که از درد خداحافظی به خود نمی پیچی.. همین که تلخی یک بغض را با خودت از شهری به شهری نمی بری.. همین یعنی سفرت سلامت.. xa0xa0xa0xa0xa0xa0 "نیکی فیروزکوهی"...