هیکوه

پا به پای رفتن و نرفتن...

مثل ابر که میل بارش دارد

مثل گل که تشنه عطر افشانی است

ما هم رها شدیم

که این خود اتفاق است

آن لحظه ی سر زدن از خویش.

"مجتبی معظمی"

مستیم اگر ساکن میخانه نباشیم...

"م. امید"

زیر دوش آب سرد

رها می کنم

بغض زخم هایم را؛

در حالیکه همه می گویند:

خوش به حالش چه زود فراموش کرد!

"؟"

موهایم را از ته زدم..

خاطره ی دستانش لای موهایم،

دیوانه ام کرده بود...

"؟"

مردیست که نمی داند چگونه او را آرام کند!

"؟"